قرار شد به ظاهر هم که شده شبی رمانتیک رقم بزنیم. خودم پیشنهاد داده بودم. دوست داشتم یادم برود چقدر زندگی پر اضطرابی را زندگی میکنیم. دوست داشتم اصلا من، من نباشم! زنی باشم در میانه سه سالگی که عاشقانه

هنوز جای " خود واقعی من این شکلیه" بر قلبم درد میکند. وسط دعوا بودیم که این را گفت. داشتیم جروبحث میکردیم، مثل تمام این یک ماه آخر. خیلی وقت بود فهمیده بودم رنجیده است، رنج را نشانم میداد و زخم را نه.